یادداشت| جانبازان، سندهای زنده حقانیت انقلاب و معلمان مقاومت امروزند

به گزارش نوید شاهد البرز؛ جنگ‌ها روزی در تقویم‌ها پایان می‌یابند، آتش‌بس‌ها امضا می‌شوند، تیتر رسانه‌ها عوض می‌شود و صدای انفجارها آرام می‌گیرد؛ اما برای جانبازان، جنگ هرگز تمام نمی‌شود. این حقیقتی است که اگرچه سال‌هاست گفته می‌شود، اما هنوز هم به عمق جان جامعه نرسیده است. جانبازان، مردانی هستند که پایان جنگ را نه در اخبار، بلکه در جسم و جان خویش تجربه کرده‌اند؛ جسمی که هنوز میدان نبرد است و جانی که هر شب و هر روز، خاطرات جنگ را مرور می‌کند.


امروز، در جایگاه دبیر سایت نوید شاهد استان البرز، بر خود فرض می‌دانم که با نهایت احترام، تواضع و افتخار، به پاس مجاهدت‌های جانبازان سرافراز دفاع مقدس، جانبازان جنگ دوازده‌روزه میان جمهوری اسلامی ایران و رژیم کودک‌کش صهیونیستی، و جانبازان مدافع حرم، سر تعظیم فرود آورم؛ آنان که بی‌ادعا، بی‌هیاهو و اغلب در سکوت، سنگین‌ترین بار دفاع از این سرزمین و این عقیده را بر دوش کشیده‌اند.
                                                               جانبازان؛ شهیدان زنده تاریخ
اگر شهید، آن است که جان خود را در راه خدا تقدیم می‌کند، جانباز، شهیدی است که هنوز نفس می‌کشد؛ شهیدی که هر روز و هر شب، بارها و بارها به شهادت می‌رسد. جانبازان، شهیدان زنده‌اند؛ زنده‌هایی که گاه کمتر دیده می‌شوند، کمتر شنیده می‌شوند و کمتر درباره رنج‌هایشان سخن گفته می‌شود. آنان نه‌تنها از سلامت جسم خویش گذشتند، بلکه آسایش، آرامش و حتی گاه ابتدایی‌ترین نیازهای انسانی را فدای امنیت، استقلال و عزت این سرزمین کردند.
در هشت سال دفاع مقدس، زمانی که دشمن بعثی با حمایت تمام‌قد استکبار جهانی به خاک ایران اسلامی یورش آورد، همین جانبازان بودند که سینه خود را سپر گلوله کردند. آنان رفتند تا ما بمانیم؛ جنگیدند تا امروز ما واژه‌ای به نام «امنیت» را به سادگی بر زبان بیاوریم. بسیاری از آنان با پیکری مجروح بازگشتند، اما روحشان همچنان در خط مقدم ماند.
                                                               جنگی که هنوز ادامه دارد
برای جانبازان، جنگ نه در سال ۱۳۶۷ پایان یافت و نه با خاموش شدن توپ‌ها و تانک‌ها تمام شد. جنگ آنان هنوز ادامه دارد؛ جنگی خاموش اما فرساینده. جنگ با دردهای مزمن، با ترکش‌هایی که هنوز در بدن جا خوش کرده‌اند، با نفس‌هایی که به سختی بالا می‌آیند، با شب‌هایی که کابوس‌های میدان نبرد رهایشان نمی‌کند.
برخی از این عزیزان امروز در بستر آسایشگاه‌ها روزگار می‌گذرانند؛ مکان‌هایی که اگرچه نام «آسایشگاه» را یدک می‌کشند، اما برای جانباز، بیشتر شبیه سنگری است که سال‌هاست ترک نشده. دست‌هایی که دیگر توان گرفتن ندارند، پاهایی که فرمان نمی‌برند، چشمانی که نور دنیا را از دست داده‌اند و ریه‌هایی که یادگار سلاح‌های شیمیایی دشمن‌اند. این‌ها همه ادامه همان جنگ است؛ جنگی که بی‌صدا اما بی‌امان جریان دارد.
                                                             صبر؛ سلاح همیشگی جانبازان
اگر در میدان نبرد، اسلحه در دست جانبازان بود، امروز سلاح آنان صبر است. صبری سترگ و مثال‌زدنی. صبر در برابر درد، صبر در برابر محدودیت، صبر در برابر نگاه‌های گاه ناآگاه جامعه، و صبر در برابر فراموشی‌هایی که ناخواسته یا خواسته، دامنگیرشان شده است. جانبازان آموخته‌اند که شکوه نکنند، فریاد نزنند و درد را در سکوت تحمل کنند؛ چراکه نیت آنان از آغاز، رضای خدا بوده است.
همسران، فرزندان و خانواده‌های جانبازان نیز شریک این صبرند. آنان سال‌هاست که در کنار یک جانباز زندگی می‌کنند؛ زندگی‌ای که پر از دشواری، اما سرشار از افتخار است. خانواده جانباز، خود یک جبهه است؛ جبهه‌ای که کمتر دیده می‌شود اما اهمیتش کمتر از خط مقدم نیست.
                                                   جانبازان جنگ دوازده‌روزه؛ نسل جدید همان حماسه
در سال‌های اخیر و در جریان جنگ دوازده‌روزه میان جمهوری اسلامی ایران و رژیم صهیونیستی، بار دیگر شاهد تجلی روح ایثار و مقاومت بودیم. جانبازان این نبرد، ادامه‌دهندگان همان راهی هستند که در دفاع مقدس آغاز شد. تفاوت نسل‌ها، چیزی از عظمت فداکاری کم نکرده است. آنان نیز با ایمان، شجاعت و بصیرت، در برابر دشمنی ایستادند که جز زبان زور نمی‌فهمد.
جانبازان این نبرد، سند زنده‌ای هستند بر این حقیقت که روح مقاومت در این سرزمین زنده است. آنان نشان دادند که دفاع از ایران اسلامی، محدود به زمان و مکان خاصی نیست و هرگاه تهدیدی متوجه این خاک شود، فرزندان این ملت آماده‌اند تا جان و سلامت خود را فدا کنند.
                                                         مدافعان حرم؛ جانبازان فراتر از مرزها
جانبازان مدافع حرم، نماد والای دفاع اعتقادی و فراملی هستند. آنان کیلومترها دورتر از خانه و خانواده، برای دفاع از حریم اهل‌بیت(ع) و برای امنیت ایران اسلامی، در میدان‌های نبرد حاضر شدند. جانبازی آنان، تنها یک زخم جسمی نیست؛ نشانه‌ای است از عمق باور، ایمان و غیرت دینی.
این عزیزان به ما آموختند که امنیت امروز ایران، مرهون ایثار کسانی است که تهدید را در خارج از مرزها مهار کردند. جانبازان مدافع حرم، ادامه‌دهندگان مکتب عاشورا هستند؛ مکتبی که در آن، ایثار حد و مرز جغرافیایی نمی‌شناسد.
                                                           مسئولیت ما در برابر جانبازان
تقدیر از جانبازان، تنها به برگزاری مراسم و نوشتن یادداشت محدود نمی‌شود. مسئولیت ما، مسئولیتی دائمی است. جامعه‌ای که جانبازانش را فراموش کند، به تدریج ارزش‌های خود را از دست خواهد داد. باید صدای جانبازان را شنید، مشکلاتشان را دید و برای حل آن‌ها تلاش کرد.
تکریم جانبازان، یعنی فراهم کردن شرایط مناسب درمانی، رفاهی و معیشتی. یعنی احترام در رفتار، در گفتار و در تصمیم‌گیری‌ها. یعنی آموزش نسل جوان نسبت به حقیقت ایثار و فداکاری، تا بدانند امنیت امروز، حاصل چه رنج‌هایی است.
                                                         نوید شاهد؛ روایت‌گر ایثار خاموش
سایت نوید شاهد استان البرز، خود را متعهد می‌داند که روایت‌گر زندگی، صبر و ایثار جانبازان باشد. روایت‌هایی که شاید در هیاهوی روزمرگی گم شوند، اما برای هویت ملی و دینی ما حیاتی‌اند. ما باور داریم که زنده نگه داشتن یاد و نام جانبازان، کمتر از خود ایثار نیست.
در پایان، با نهایت تواضع، دست ادب بر سینه می‌گذاریم و به پیشگاه همه جانبازان سرافراز—از دفاع مقدس تا مدافعان حرم و جانبازان نبردهای اخیر—عرض می‌کنیم: شما سرمایه‌های معنوی این ملت هستید. اگرچه جنگ برای شما هنوز تمام نشده، اما بدانید که این ملت، وامدار صبر، درد و ایستادگی شماست.
سلام و درود خدا بر شما،
که زخم‌هایتان، سند عزت ماست
و نفس‌هایتان، ادامه راه شهیدان.

انتهای پیام/